Eerlijk is eerlijk: vlak voor de vakantie twijfelde ik even.
“Is dit wel een goed moment om de deur achter me dicht te trekken?”

We hadden namelijk maar één nieuwe opdracht in het vooruitzicht. En dat is bijzonder.
Normaal zitten we 3 tot 4 maanden vooruit.
Na corona zelfs 2 jaar (!) wachttijd. Maar dat ‘gelukje’ is inmiddels wat bekoeld.

Dus dacht ik: geen werk deze winter. De boel kan op de schop. Het is over en uit.

Mijn vader zei altijd als ik in de stress schoot:
“Gedeeld door tien, daar de helft van en dan betwijfel ik nog of jij niet overdrijft.”
Heel leuk die wijsheid, maar een volle agenda krijg ik er niet mee.

Tot nu dus…

Want het is dag vier na de vakantie en ik maak me alwéér zorgen.
Niet over de handdoek in de ring, de toko aan de wilgen, nee, nee…
Maar over hoe we in hemelsnaam al dit werk gaan afkrijgen!

Een overvolle mailbox en afspraken met straks weer een uitpuilende werkplaats.
Zie nou wel pap, een nuttige dosis paniek werkt!