Volgens mij was het 1998 toen ik (Evelyn) voor mijn vaste telefoon een antwoordapparaat kocht. Een vast kastje dat naast mijn telefoon stond en begon te knipperen als iemand een boodschap had achtergelaten.
Ik vond het fantastisch! Als ik thuis kwam na m’n werk struikelde ik bijna de kamer binnen: “Zou het lampje branden? En wie oh wie zou het zijn?”

Mijn moeder snapte er toen niks van. Ze liet een bericht achter op het antwoordapparaat:
“Evelyn? Hallo? Ben je er? Hè ik snap ook niks van zo’n airmile inspreken.”

Sindsdien is er veel veranderd. Mijn moeder gebruikte de afstandsbediening als telefoon, ik klaag dat mijn telefoon te snel oud wordt.
De tijd verandert razendsnel en ik…

Ik doe echt mijn best. Maar ik geef toe: ik rij het liefst in een auto van 1990 die me niet vertelt wanneer ik koffie moet drinken. Een televisie met hoofdpijn waardig haarscherp beeld? Nee, dank je.
Op technologisch gebied ben ik eerlijk gezegd een fossiel.

Toch… ik wil geen bedrijf dat bekend staat om een prehistorische werkwijze. Al ruim 14 jaar ben ik trots op ons ambachtelijke handwerk.
Alles wordt hier met de hand gemaakt. Dat kunnen die kerels hier gewoon!
En misschien zijn ze een uitstervende soort, want de technologie gaat door. Ik maak nog steeds Jip en Janneke-schetsjes als klanten langskomen voor een uniek camperinterieur…
Geen CAD, geen 3D, gewoon een pen en oogjes op de lampen van de bus…

Mijn wederhelft houdt van de nieuwste snufjes.
“We moeten mee met de tijd,” zegt hij. En ja, we moeten ook mee. Maar ik vind het lastig. Want: gaan we alles automatiseren, verliezen we dan dat unieke handwerk dat onze campers zo bijzonder maakt?
Worden onze campers dan NOG mooier? Of sneller klaar?

Misschien is het antwoord: een beetje van allebei. Technologie gebruiken waar het helpt, handwerk behouden waar het telt.
Zo blijven onze campers uniek, karaktervol, en echt van ons.